Dyrygent orkiestry odkąd dostał informację, że kolumna pojazdów mknie w ich stronę nie spuszczał wzroku ze stojącego przy bramie funkcjonariusza ochrony. Był pełen napięcia, a sprawy nie ułatwiła mieszanka syren, które stawały się coraz bardziej słyszalne, jakby książęca limuzyna była tuż za rogiem. Nie, on umówił się z tym funkcjonariuszem. Na pewno słowa dotrzyma.

Huk syren coraz głośniejszy. Nagle w bramie budynku pojawia się pierwszy czarny samochód, a za nimi — kolejne. Co u licha robi ten tajniak? Czyżby zapomniał? „Panie kapelmistrzu…” – atmosfera udzieliła się również młodemu trębaczowi. Dyrygent nawet nie odwrócił wzroku w jego stronę. Zbył go spokojnym ruchem ręki mimo, że do spokoju było mu daleko. Utkwił wzrok w ochroniarza patrząc na niego jak na Mesjasza, który właśnie miałby zstąpić z niebios.

Kolejne auta wjeżdżały na dziedziniec. Ochroniarz wyraźnym gestem machnął ręką z góry na dół. W mig batuta poszła w ruch, a orkiestra wydobyła z siebie pierwsze dźwięki. Wówczas oczom zgromadzonym pojawiła się majestatyczna limuzyna sarmackiego rządu na wysokich kołach. Huk jej pracy niemalże przyćmiewał orkiestrę. Niczym w rajdowym zegarku zajechała pod wyłożony czerwony dywan.

Fanfary przestały grać, kompania reprezentacyjna stanęła w milczeniu. W środku auta tylko zmysłem wzroku można było to obserwować. Wytłumione wnętrze pojazdu nie pozwalało na usłyszenie nawet głośnego huku. Znakiem rozpoczęcia był ochroniarz, który pojawił się przy drzwiach książęcej pary. „Dobrze mam włosy?” – spytała Księżna Fatima męża.

Zdążył jej zdawkowo odpowiedzieć, gdy drzwi limuzyny otworzyły się. Książę i Księżna spojrzeli na czekającego już Króla oraz Królową Voxlandu. Z uśmiechem wymienili słowa powitania oraz kurtuazyjne mowy. Nieco się one przedłużyły, gdyż chęć rozmowy pojawiła się zarówno po jednej, jak i drugiej stronie.

„Nieco schudłaś…” – dało się słyszeć z rozmów Księcia i Królowej, którzy nie widzieli się dobrych kilka miesięcy. W tym czasie Król ucałował dłoń Jej Wysokości Księżnej Małżonki. „Król, jak zwykle, szarmancki…” – odwzajemniła Księżna.

Po wymianie kilkunastu zdań pary stanęły w równym rzędzie, by oczekiwać kontynuacji ceremonii.