Gmach Ambasady Księstwa Sarmacji

[Anastasia Windsachen]

Ambasada Księstwa Sarmacji zlokalizowana jest w Flitcgeroff Palast, zabytkowym pałacu z połowy XVIII wieku, który należał do 5. Hrabiego Flitcgeroffa, bogatego przemysłowca i mecenata sztuki, który uwielbiał ekstrawagancję. Pałac posiada rozległy ogród, idealny na organizację przyjęć, salę balową oraz dużą jadalnię, w której można podjąć gości na bankiet. Obecnie u frontu budynku stała służba, która została zlustrowana przez zarówno voxlandzkie, jak i sarmackie służby. Obok niej stali oficerowie ochrony książęcej, a przy samym ogrodzeniu ustawieni byli już wartownicy. Po dźwięku melodii wygrywanej przez wojskową orkiestrę można było rozpoznać, że zbliża się @Kompania Reprezentacyjna.

[Kristof I]

Kopania Reprezentacyjna VHS przy dźwięku marszu zajęła wyznaczone miejsce przy czerwonych dywanach którymi przejdzie Król i Książe podczas inspekcji wojska. Po kilku minutach czekano tylko na przyjazd Książęcej limuzyny.

[Pavel van der Gibson]

Dyrygent orkiestry odkąd dostał informację, że kolumna pojazdów mknie w ich stronę nie spuszczał wzroku ze stojącego przy bramie funkcjonariusza ochrony. Był pełen napięcia, a sprawy nie ułatwiła mieszanka syren, które stawały się coraz bardziej słyszalne, jakby książęca limuzyna była tuż za rogiem. Nie, on umówił się z tym funkcjonariuszem. Na pewno słowa dotrzyma.

Huk syren coraz głośniejszy. Nagle w bramie budynku pojawia się pierwszy czarny samochód, a za nimi — kolejne. Co u licha robi ten tajniak? Czyżby zapomniał? „Panie kapelmistrzu…” – atmosfera udzieliła się również młodemu trębaczowi. Dyrygent nawet nie odwrócił wzroku w jego stronę. Zbył go spokojnym ruchem ręki mimo, że do spokoju było mu daleko. Utkwił wzrok w ochroniarza patrząc na niego jak na Mesjasza, który właśnie miałby zstąpić z niebios.

Kolejne auta wjeżdżały na dziedziniec. Ochroniarz wyraźnym gestem machnął ręką z góry na dół. W mig batuta poszła w ruch, a orkiestra wydobyła z siebie pierwsze dźwięki. Wówczas oczom zgromadzonym pojawiła się majestatyczna limuzyna sarmackiego rządu na wysokich kołach. Huk jej pracy niemalże przyćmiewał orkiestrę. Niczym w rajdowym zegarku zajechała pod wyłożony czerwony dywan.

[Kristof I]

Kiedy Książęca limuzyna zaczęła wjeżdżać na teren pałacu, orkiestra zaczęła grać fanfarę, która słyszana była przy powitaniach zagranicznych głów państw w Voxlandzie.

[Pavel van der Gibson]

Fanfary przestały grać, kompania reprezentacyjna stanęła w milczeniu. W środku auta tylko zmysłem wzroku można było to obserwować. Wytłumione wnętrze pojazdu nie pozwalało na usłyszenie nawet głośnego huku. Znakiem rozpoczęcia był ochroniarz, który pojawił się przy drzwiach książęcej pary. „Dobrze mam włosy?” – spytała Księżna Fatima męża.

Zdążył jej zdawkowo odpowiedzieć, gdy drzwi limuzyny otworzyły się. Książę i Księżna spojrzeli na czekającego już Króla oraz Królową Voxlandu. Z uśmiechem wymienili słowa powitania oraz kurtuazyjne mowy. Nieco się one przedłużyły, gdyż chęć rozmowy pojawiła się zarówno po jednej, jak i drugiej stronie.

„Nieco schudłaś…” – dało się słyszeć z rozmów Księcia i Królowej, którzy nie widzieli się dobrych kilka miesięcy. W tym czasie Król ucałował dłoń Jej Wysokości Księżnej Małżonki. „Król, jak zwykle, szarmancki…” – odwzajemniła Księżna.

Po wymianie kilkunastu zdań pary stanęły w równym rzędzie, by oczekiwać kontynuacji ceremonii.

[Kristof I]

Orkiestra odegrała hymny obu państw.

[Kristof I]

Oficer dowodzący Kompanią Reprezentacyjną podszedł do Króla i Księcia i zameldował gotowość.

Wasza Książęca Mość, Wasza Królewska Mość, melduję o gotowości Kompanii Reprezentacyjnej do oficjalnego powitania Księcia Arkadiusza Maksymiliana *salut*

[Joahim von Ribertrop]

Król i Książe w muzyce granej przez orkiestrę wojskową ruszyli czerwonym dywanem na przegląd Kompanii Reprezentacyjnej. Mniej więcej w połowie kolumny przystanęli aby skinąć głową przed sztandarem wojskowym, w ten sposób oddając mu honor. Kiedy doszli do końca zatrzymali się i na chwilę przystanęli, po tym ruszyli z powrotem do pałacu ambasady.

[Joahim von Ribertrop]

Pary Królewska i Książęca udały się do jednego z pomieszczeń nowej ambasady, gdzie odbędzie się dalsza część spotkania.

Wasze Książęce Mości!

W podziękowaniu za całą dotychczasową współpracę oraz na pamiątkę wizyty Księcia i Księżnej Sarmacji w Królestwie Voxlandu niniejszym nadaję:

Jego Książęcej Mości Arkadiuszowi Maksymilianowi
Order Bratnich Narodów I Klasy


Jej Książęcej Mości Fatimie Popow-Chojnackiej
Sławetnemu Baronetowi Pavlowi van der Gibsonowi
Order Bratnich Narodów II Klasy


Jaśnie Oświeconemu Diukowi Bartoszowi von Thorn-Janiczkowi
Order Bratnich Narodów III Klasy

Ponadto pragnę przekazać na ręce Waszej Królewskiej Mości dzieło auguenayskich złotników, tego oto srebrnego orła.

[Anastasia Windsachen]

Królowa za to podeszła do @Księżnej, która stała obok męża. Obdarowanie prezentami Para Królewska podzieliła między siebie. Mężczyźni mężczyznom, kobiety kobietom. Anastasia poprowadziła książęcą małżonkę do oddzielnego stolika, na którym stała mała sztaluga z obrazem.

Był to obraz pędzla voxlandzkiego malarza Viktora fan Hegla pochodzący z połowy XVIII wieku. Przedstawia lecącą ku niebu orlicę, która ma być uosobieniem postaci królowej o czym świadczą złote elementy na jej ciele oraz diadem. Jeden z kilku znajdujących się w posiadach Rodziny Królewskiej obrazów tego wybitnego artysty.

- Mam nadzieję, że Waszej Wysokości obraz będzie pasował do jednego z pałacowych wnętrz. Jest to nie lada skarb, który dotąd był w naszym posiadaniu. Fan Hegl pozostawił po sobie jedynie 13 obrazów. Cała reszta, którą stworzył została spalona po jego śmierci zgodnie z życzeniem zawartym w testamencie. - kobiety zaczęły iść w kierunku swoich małżonków, którzy byli pogrążeni w rozmowie na temat otrzymanego prezentu. - Z 13 pozostałych obrazów jedynie 6, a teraz już 5 znajduje się w rękach Korony. 7 innych jest rozsianych po Pollinie, czasem migną na aukcjach lub wystawach, ale nikt ich od dawna nie widział. Widzi Wasza Wysokość... obrazy te nie mają stałej ekspozycji, nie są zapowiadane, pojawiają się na krótką chwilę, by następnie być zabranymi z powrotem do właścicieli.