Historia Voxlandu od roku 5000 BC do roku 970 BC
Po opuszczeniu Voximy przez przedstawicieli Kultury Kerennickiej (nazwanej tak od najbogatszego związanego z nią stanowiska archeologicznego w Kerennick nieopodal Campoluce) około roku 7000 BC na wyspie przez 2000 lat nie występowało stałe osadnictwo ludzkie. Wprawdzie okazjonalnie docierali tu mieszkańcy kontynentu, jednak zwykle trzymali się południowego wybrzeża i pozostawali na Voximie nie więcej jak 5 lat.
Ponowne i trwające aż do dzisiaj osadnictwo na wyspie rozpoczęło się wraz z przybyciem na Voximę Sarmów - przodków dzisiejszych Sarmatów (tych z Księstwa Sarmacji, a nie z Rzeczypospolitej Obojga Narodów). Nie wiadomo, skąd dokładnie przybyli na Voximę - czy z zamieszkiwanej wówczas przez przyszłych zdobywców Sarmacji Brugii lub Scholandii, czy też może raczej z zamieszkałej przez Sarmów i Teutonów Bialenii. Za tą pierwszą grupą przemawiają legendy Sarmów mówiące że przybyli "zza wielkiego morza z wielkiego kontynentu", poza tym od początku bytu na wyspie znali oni pismo (gdy społeczność bialeńska dokonała jego reodkrycia dopiero tysiąc lat później). Za grupą drugą natomiast przemawia argument geograficzny - Bialenia jest bliżej Voximy niż Scholandia czy Brugia, toteż teoretycznie łatwiej powinno być przybyć z niej na Voximę - oraz religijny - badania wskazują, że oryginalne wierzenia Sarmów Voximskich były bardziej zbliżone do wierzeń Sarmów Bialeńskich niźli Sarmów Sarmackich.
Niezależnie od tego, skąd przybyli nasi Sarmowie, błyskawicznie po dotarciu na Voximę zajęli ją całą wraz z Wyspami Baradzkimi. Zajęło im to około 500 lat. W tym też czasie doszło do ich podziału politycznego - od tamtego czasu każda wioska miała swojego wodza. Zwykle zostawał nim najlepszy wojownik w danej wiosce, choć w niektórych wioskach po krótkim okresie wyboru nowego wodza w walce ustanowiono dziedziczny system przekazywania władzy w ramach dynastii określonego wodza. Jak można się domyślić, wodzowie poszczególnych wiosek walczyli między sobą o ziemię i terytorium.
Sarmowie byli jedynymi mieszkańcami Voximy przez około 1500 lat, aż do okolic 3500 roku BC. Wtedy to na wyspie zjawili się Caotainowie. Wyparci ze swych oryginalnych siedzib przez Slawian musieli ruszyć na zachód. Nie zdołali się także osiedlić na Równinie Abachaskiej, skąd wyparli ich lokalni koczownicy. Ostatecznie zdecydowali się przepłynąć morze i osiedlić na Voximie. Po drodze pewna grupa Caotainów zdecydowała się zakończyć podróż na wyspie Lotar i dała początek lokalnym mieszkańcom, reszta jednak dotarła na Voximę. Tu w ciągu 500 lat rozprzestrzeniła się po całej wyspie, a następnie wymieszała się z zamieszkującymi już Voximę i Wyspy Baradzkie Sarmami, tworząc Sarmocaotainów. Nowy lud miał być jedynym mieszkańcem Voximy przez następne 2000 lat.
Około roku 2000 BC Sarmocaotainów zjednoczył legendarny Vox. Według legendy na jego temat, miał pokonać 6 Bestii terroryzujących Voximę i Wyspy Baradzkie, w zamian za co mieszkańcy Arpichelagu uznali się za jego poddanych. Wówczas też wyspę zaczęto zwać "Voximą" - co oznaczało "Wyspa Voxa". Co warto nadmienić, zjednoczenie Sarmocaotainów przetrwało nawet śmierć (lub, jak głosi legenda, odejście w nieznanym kierunku) Voxa - i tak oto Sarmocaotainowie żyli kolejne 1000 lat pod panowaniem Królów rządzących z Karamerii.
Wreszcie około 1000 roku BC ich spokojne życie dobiegło końca wraz z przybyciem Germanów. Ci przybyli na Voximę z odległej Scholandii, zmuszeni do opuszczenia swych oryginalnych siedzib w Delcie w wyniku najazdu obcych plemion. Na ich czele stał Odoaker. Według chronologii prezentowanej przez samych German miał on panować 100 lat - najpierw 20 lat w Delcie, potem 50 podczas Wielkiej Tułaczki, a następnie 30 lat na Voximie. Obecnie badacze twierdzą, że Odoaker panował tylko w ciągu maksymalnie 5 lat tułaczki oraz następnie przez 30 lat na wyspie, zaś pozostałe 65 lat jego rzekomego panowania należy w rzeczywistości do jego poprzednika lub poprzedników.
Po przybyciu na wyspę Germanowie sprawnie zdołali podbić słabiej od nich rozwiniętych Sarmocaotainów. Głównym źródłem ich sukcesu była umiejętność wytapiania żelaza, które było o wiele bardziej wytrzymałe od stosowanego przez Sarmocaotainów brązu. W roku 999 BC upadła Karameria, ostatni Król Sarmocaotainów - Król Armak - zginął w walce, a Odoaker przejął władzę nad państwem Sarmocaotainów. Nie nad całym jednak - na niezależność wybili się mieszkańcy Wysp Baradzkich, kilku dolin w Górach Zimowych, a także grupa ludzi zamieszkująca Półwysep Marsylijski, która w późniejszych latach miała dać początek Kirymowi i jego imperium.
Reszta wyspy została zasiedlona przez Germanów. Wkrótce Sarmocaotainowie przyjęli ich język, kulturę i wierzenia, czyniąc ludy germańskie głównymi mieszkańcami wyspy. Jeśli chodzi o jedność polityczną, ta nie przetrwała śmierci Odoakera w roku 970 BC tak jak dawniej przetrwała śmierć Voxa - po śmierci zdobywcy Voximy jego synowie podzielili między siebie jego władztwo, dając początek tzw. Dynastiom Odoakerskim (dynastiom które mogły wywodzić swoje pochodzenie od samego Odoakera). Wkrótce później na niepodległość wybiło się także kilku pomniejszych wioskowych wodzów, zapoczątkowując epokę rywalizacji mającą trwać aż do zjednoczenia całej Voximy pod butem Kirymu za panowania Helmuta I Cezara.
