Werdenhoff House

[Anastasia Windsachen]

Na wschodnim wybrzeżu Księstwa Drawskiego u stóp Gór Zimowych i granicy z Księstwem Freeburga położone jest królewskie hrabstwo Werdenhoff. Miejscowość słynie z dużej ilości szlaków turystycznych, które wymagają wysiłku by je przejść, ale ich koniec jest zawsze wart tych kilku godzin. W centrum hrabstwa znajduje się małe miasteczko, które posiada kilka obiektów sięgających historią aż do XI wieku, jednak większość to zabudowania pochodzące w większości z XX i XXI wieku. W skutek konfliktów, które przeszły przez Królestwo w minionych latach ucierpiała właśnie duża część architektury, zachowując się jedynie w pamięci i zdjęciach mieszkańców.

Hrabstwo posiada unikalny klimat, który sprawia, że krótko po wjechaniu do niego można się poczuć, jakby przeniosło się do jednej z tych "dreszczowych i specyficznych" miejscowości w opowieściach fantasy. Wysokie drzewa iglaste, bezkresne drogi, przed którym rozstępują się gęste lasy i częsta mgła. Cała ta atmosfera i historia jej towarzysząca sprawiają, że tereny wokół niego często były wykorzystywane przez voxlandzkich pisarzy grozy i fantasy, jak Edwin Konig, Brandon Lumm, Irena Mittinger oraz Duff Hoch. Swoją twórczość opierają na ludowych podaniach i własnych doznań z wizyt w Werdenhoff.

Na skraju miasteczka znajduje się Werdenhoff House czyli rodzinna posiadłość Rodziny Królewskiej. Wybudowana w 1878 roku według projektu Grega Andwehra jest wzorowana na architekturze starovoxlandzkiej i została zakupiona przez dziadka JKM Joahima w połowie lat 60 ubiegłego wieku. Od tego czasu pozostaje w rękach rodziny Króla.

W kulturze masowej Werdenhoff House był wykorzystywany wielokrotnie jako wygląd zewnętrzny arystokratycznych rezydencji, nawiedzonych dworów czy nawet luksusowego szpitala psychiatrycznego. Wnętrze pozostaje jednak w większości nieznane szerszej publice ze względu na prywatny charakter rezydencji. Odróżnia to ją od Pałacu Królewskiego czy Pałacu Księcia Drawskiego. Wraz z Goethinger Court pod Królewskim Miastem Vox, posiadłość jest jedną z trzech prywatnie należących do Rodziny Królewskiej, a nie państwa.

Rodzina Królewska spędza tutaj zwykle Święta Zimowe czyli okres od 21 grudnia do 3 stycznia.

[Kristof I]

Wieczorem do bramy wschodniej zajechały dwa Recslery Ranger. Strażnicy zasalutowali i otworzyli bramę i wpuścili dwa samochody. W jednym z nich znajdował się Krzysztof, który przybywał zaproszony przez swoją mamę.
Po przejechaniu kilku minut w otaczających rezydencję lasach ukazał się nieco ciemny zarys budynku Werdenhoff House, nad którym powiewała flaga monarchini. Samochód zakręcił dość ostro aby zatrzymać się przed wejściem. Gdy tylko adiutant Królowej Anastasii otworzył drzwi, do środka samochodu wpadł lekki chłód i zapach niedawno minionego deszczu. - Wasza Królewska Wysokość, proszę za mną powiedział adiutant na powitanie. Krzysztof wychodząc przystanął na moment i wziął duży, głęboki wdech czystego powietrza, po którym ruszył a adiutantem wchodząc do zamku. Windsor nie bywał tutaj dość często i rozglądał się za ewentualnymi zmianami, które tutaj nastały. Wreszcie doszedł do sali, w której czekała na niego matka. Adiutant otworzył drzwi, wszedł szybkim krokiem i powiedział Wasza Królewska Mość, Konigprins Krzysztof, po czym ukłonił się i moment po wejściu Windsora opuścił pokój. Krzysztof podszedł do Anastasii i tradycyjnie się z nią przywitał.

[Anastasia Windsachen]

Anastasia siedziała w salonie, dziergając szalik, gdy do środka wszedł adiutant by zapowiedzieć, że Krzysztof Windsor jest już niedaleko. Podziękowała za informację i poprosiła o nastawienie wody na herbatę oraz przygotowanie talerzyka z butterkeksami (tradycyjne voxlandzkie ciastka zbliżone do tych z kruchego ciasta). Mężczyzna skinął głową i zostawił Anastasię samą w pomieszczeniu. Ta chwilę jeszcze podziergała, po czym odłożyła druty na półeczkę stoliczka obok kanapy i bardziej skupiła się na treści płynącej z telewizora. Akurat, gdy leciał kulinarny program i prezentowany przez leockiego kucharza był przepis na idealnie pulchną chałkę, do pokoju ponownie wszedł adiutant, po którym wszedł Krzysztof. Anastasia wstała i przywitała się z synem typowym cmoknięciem po czym wskazała kanapę na przeciwko niej.
- Zo*, jak się czujesz przed ślubem? - zagaiła.

*Zo - pisane so, w języku voxlandzkim odpowiednik "więc".

[Kristof I]

Stresuje się. Nie tylko samym organizacyjnym względem, ale zmieni się moje życie. Nie będę już sam w pałacu. Zupełnie co innego, inny etap. Do pokoju wszedł adiutant z herbatą i butterkeksami, rozlał herbatę i znów zniknął ohhh butterkeksy. Wspaniale! Krzysztof zauważył włóczkę z drutami na półce pod blatem stolika i zapytał popijając herbatą: Dziergasz? Od kiedy? Krzysztof obejrzał się po pokoju. Dzisiaj będą grać nasze drużyny, jestem bardzo ciekawy wyniku. Uśmiechał się do mamy.

[Anastasia Windsachen]

- No tak, będzie trzeba iść na kompromisy, liczyć się ze zdaniem drugiej połówki, umieć z czegoś zrezygnować, ale i przekonać... - sięgnęła po filiżankę z herbatą i z uśmiechem zauważyła, że służba zapamiętała jej uwagę by "królewski napój" robić mocnym. - Ale to dobrze Ci zrobi! Życia więcej wejdzie do pałacu. A i całej rodzinie dobrze zrobi. Przejmie kilka patronatów, doda coś od siebie, wprowadzi nowości, a te jak wiesz, są nam niezbędne byśmy się utrzymali na czasie. Jak staniemy w miejscu to później będzie problem by dogonić świat... Spojrzenie z zewnątrz się przyda zawsze.
Krzysztof zauważył jej włóczkę i zagaił temat. Liczyła, że nie będzie drążył by przypadkiem czegoś nie powiedzieć za dużo, a i nie było się na razie czym chwalić. Musiała przyznać, że w zeszłym tygodniu była o wiele bardziej sumienna jeśli chodzi o dzierganie, ale w tym... w tym Matka Prokrastynacja skutecznie ją odwlekała od tematu.
- Ano coś próbuję. Tak zaczęłam, jak zjechałam do Voxlandu. Mogłam wziąć inną włóczkę niż tą białą bo popatrz... - wzięła ją do ręki i odwróciła drugim końcem w stronę syna. - jak ostatnim razem jadłam barszcz w przerwie między dzierganiem to spadła mi kropla na stół. Nie zauważyłam, włóczkę przesunęłam i pach! Czerwona plama! No ale... wypierze się, jak będzie gotowe. Albo będzie na pamiątkę.
W międzyczasie w telewizorze zmienił się program i po krótkiej serii reklam na ekranie pojawiły się ujęcia ze Stadionu Narodowego w Nowym Brzegu, gdzie dzisiaj miały grać ich drużyny. Brzozopolański zespół dostał proste zadanie przed wyjazdem - nie wypaść z Primery.
- No obie nasze drużyny przeszły do Primery, ciekawe indeed, jak im pójdzie. Zwłaszcza, że moi nie trenowali w ogóle w tym tygodniu i trener już dostał za to burę.

[Kristof I]

Nauczę się i wprawię z czasem w małżeńskim życiu. Myślę, że będzie bardzo dobrze. Co do spojrzenia z zewnątrz prawda, ostatnio jakieś dziecko z tłumu mi powiedziało, a w zasadzie uświadomiło mi, że dzisiaj arystokraci posyłają dzieci z normalnymi do szkoły! Krzysztof roześmiał się nieco i spojrzał na mamę.
O, szydełkowanie to dobre zajęcie. Czerwona plama, faktycznie, inny kolor byłby łatwiejszy w zachowaniu czystości, ale wypierzesz i będzie jak nowe. Jak w takiej jednej reklamie było - "Nowe? Nie, wyprane w Idolu!"
Popatrzył na telewizję i z uśmiechem zaczął oglądać, gdyż po ostatnim meczu zarządził serię treningów najsłabszym zawodnikom i faktycznie forma w drużynie podniosła się. Ha, a moi trenowali i to dość mocno. Zobaczymy, zobaczymy
Przy okazji, co sądzisz o wstępnym planie, jaki przesłał Ci sekretarz odnośnie tego wydarzenia kulturalnego?

[Anastasia Windsachen]

- Z normalnymi hahah. No cóż, nie w każdej żyle płynie błękitna krew. No cóż dzieci mają często ciekawe rzeczy do powiedzenia. Ostatnio, jak byłam w szkole to wchodzę do sali, a tam dwójka do mnie tak z trzy razy - "a jak masz na imię?". Inne pytały czy mam koronę ze sobą. - z rozbawieniem opowiadała, co jakiś czas zerkając w stronę telewizora. Czasem coś syknęła, czasem lekko drgnęła do góry z zadowolenia. - No widać, że się opłaciło. Bramki jeszcze nikt nie strzelił, ale przyprawiasz mnie o pewne nerwy z tą drużyną. No popatrz, jak ci moi grają! To ma być gra?
Pokręciła głową i sięgnęła po ciastko. Przez chwilę tak siedzieli w napięciu, ale były inne sprawy do załatwienia, choćby plany, które czytała dzisiaj do śniadania.
- Ahhh, Koniglich Kultural Woche? Weekend? Tak i nawet coś przysiadłam, wykonałam telefony, popytałam. Jak to dobrze zorganizujesz to będzie bardzo dobra okazja by się zaprezentować reszcie Pollinu. Taki powiew nowości.

[Kristof I]

Tak, dzieci potrafią być urocze.
Popatrzył na ekran, na którym przy skrócie KP Brzozopola znalazła się 1. Ahhhhh, no nie możliwe, ty to masz szczęście zawsze... Prawda, że dobrze grają, ale gola nie strzelili... Dopił resztę herbaty z filiżanki.
Cieszę się, że aprobujesz pomysł. Myślę, że może to być coś dobrego. Powiedział, po czym znów popatrzył na ekran. Mijały kolejne minuty meczu, a Brzozopola strzeliły drugą bramkę i wygrały mecz. Windsor był trochę zawiedziony, ale dopiero objął zarząd nad drużyną, a ich gra była dobra. Na następny pozmieniam taktykę, nie będzie tak łatwo! A powiedz mi co z tatą, prawie go nie widzę. Będę musiał chyba wjechać do zamku, aby go odwiedzić.

[Anastasia Windsachen]

- Wiesz jak to mawiają o szczęściu. - po chwili zdała sobie sprawę, co może przyjść Krzysztofowi na myśl i zaczęła myśleć, jak z tego wyjść. - Sprzyja tym, którzy yyy... zmieńmy temat. Nie dość, że aprobuję to na pewno się jakoś przyłączę. Na pewno można by rozejrzeć się po aukcjach, zacząć rozmawiać o reklamie, zakupie i tak dalej.
Sięgnęła po butterkeksa, ale talerzyk był pusty. By nie wyglądało to, jak bezmyślny odruch, którym oczywiście to było, wzięła filiżankę i dopiła resztę herbaty. Zdecydowanie za mało, jak na posiedzenie.
- Cóż, dobrze wiesz, jak to jest z Joahim von Ribertrop - pracuje, tu wizyta, tam wizyta. Jak jesteśmy razem w Voxie to widzimy się praktycznie tylko na śniadaniu i szybko wieczorem. A jak jeszcze się rozjedziemy po kraju. No, ale nie jesteś w "firmie" pierwszy dzień. - sięgnęła pod blat ławy i przycisnęła guzik. Po chwili wszedł adiutant, którego poprosiła o powiadomienie kuchni o braku herbaty. - Może uda się Ci go złapać gdzieś w tym tygodniu w stolicy. Z tego, co widziałam w terminarzu masz kilka dni wolnych kiedy akurat ma jakieś wizyty. Może wspólne wyjście?

[Kristof I]

O trzeba by było coś zrobić, coś odwiedzić. Napiszę do niego. Zegar wybił kolejną, wieczorną godzinę. Chodź, pójdźmy do biblioteki, obok muszę ci coś zagrać. Po przejściu kilku pokoi doszli do biblioteki, Windsor przysiadł się do pianina i rozentuzjazmowany zaczął grać. Zobacz jakie wspaniałe, a to dopiero się rozwija.