Prof. inż. Jurij Franc Fernhauser
Dyrektor Ośrodka Badań i Rozwoju
Technologii Jądrowej

W wyniku prac rozwojowych prowadzonych przez Ośrodek Badań i Rozwoju Technologii Jądrowej udało się przeprowadzić pierwsze testy nowej broni termojądrowej. Dnia 20 lutego 2025 r. w obszarze położonych na północy wód terytorialnych Królestwa Voxlandu dokonano kontrolowanej eksplozji termonuklearnej, która zakończyła się sukcesem. Wskaźniki bezzałogowych statków powietrznych oraz te, umieszczone na obszarze morskiego poligonu zarejestrowały siłę wybuchu o mocy 2,3 megaton. Jest to pierwszy jawnie podawany wynik voxlandzkiego programu nuklearnego "Operation Sonneaufgang"¹.

W trakcie testów obecni byli prof. Jurij Franc Fernhauser, @Generalfeldmarshall Krzysztof Windsor, Leutant Omi Steimer (dow. His Majestat Luftwaffe), Seekapitan Theodor Merc (dow. His Majestat Kriegsmarine oraz pozostali czołowi członkowie projektu Wirbelsturm. Wyniki zostały później przedstawione @Królowi oraz Regentce. Dokładna lokalizacja testu pozostaje utajniona ze względów bezpieczeństwa.

Detonowany ładunek nosi nazwę TSB-1², który został umieszczony w pocisku powietrze-ziemia LBR-66³, a następnie wystrzelony z pokładu należącego do 15. Skrzydła Lotnictwa Taktycznego myśliwca MK-3A⁴. Celem dla rakiety był stary okręt rozminowania.

W przeciągu 5 minut od czasu eksplozji wysokość chmury radioaktywnej osiągnęła 14 km, natomiast średnica tzw. "grzyba" wahała się pomiędzy 25 a 30 km. Zasięg odczuwalnych efektów sięgał 75 km, natomiast pole bezpośredniego rażenia osiągnęło promień 42 km. Na maksymalnym odcinku odczuwalne były już jedynie delikatne drgania, natomiast im bliżej centrum wybuchu tym większe skutki takie jak:

• fala gorąca, która w najdalszym punkcie sprawiała uczucie o wiele większego gorąca niż najgorętsze lato, natomiast w najbliższym topiła wszelkie tkanki żywe oraz elementy metalowe;
• silny podmuch;
• drgania doprowadzające do zawaleń;

Myśliwiec odpowiedzialny za wystrzelenie pocisku w czasie 240 sekund od czasu detonacji musiał zostać przełączony na tryb ręcznego sterowania, awarii uległa jego awionika zasilana elektronicznie, pilot musiał polegać na własnych obserwacjach oraz oprzyrządowaniu niezależnym od danych teleinformatycznych. Samolot wylądował bezpiecznie na lotnisku startowym, które nie ucierpiało w wyniku przeprowadzanych testów.

Test jednoznacznie określa się jako zakończony powodzeniem. Ze względów bezpieczeństwa ludności cywilnej, środowiska naturalnego oraz osób biorących udział lub obserwujących działania, moc docelową zmniejszono z przewidywanych 4,7 megaton. Pozytywny wynik testu oznacza przystąpienie do dalszych prac rozwojowych w dążeniu do uzyskania ładunku termojądrowego o mocy min. 26 megaton. Równocześnie prowadzona jest współpraca z zakładami zbrojeniowymi odpowiedzialnymi za opracowanie i produkcję pocisków balistycznych małego oraz średniego zasięgu. Wszystkie te działania wpisują się w założenia Strategii Bezpieczeństwa Narodowego na rok 2025⁵.

W ciągu ostatnich miesięcy trwały przygotowania do uruchomienia pierwszego badawczego reaktora jądrowego, którego paliwem byłby tor. Jest to duża innowacja w porównaniu do obecnie popularnych (głównie ze względu na rozwój i powszechność technologii), które zasilane są atomem. Tor wykazuje znaczną przewagę nad nim pod względem chociażby stopnia zanieczyszczenia. Jest to paliwo, które generuje znacznie mniej odpadów radioaktywnych, wymagając mniejszej powierzchni potrzebnej do ich przechowywania.

Jego konstrukcja opiera się na płynnym paliwie, którym jest stopiona sól (dokładnie mieszanina soli i innych pierwiastków, w tym także właśnie toru), pełniąca również rolę chłodziwa. Rozwiązanie to gwarantuje o wiele większe bezpieczeństwo niż choćby w porównaniu do Wodnych Reaktorów Ciśnieniowych, w których w przypadku awarii istnieje ryzyko przedostania się wody do powierzchni i skażenia środowiska na dużą skalę. Tymczasem reaktory oparte na stopionej soli w razie jakichkolwiek problemów mają zapewnioną możliwość zlania paliwa/chłodziwa do specjalnego zbiornika, gdzie bardzo szybko dochodzi do zastygnięcia, a w efekcie neutralizacji zagrożenia.

Na początku tego miesiąca uruchomiono reaktor SShRE-1 (vox. Saltshmeltcenreaktorexperiment), który pracuje przy Instytucie Fizyki KUW. Jego maksymalna moc według założeń konstrukcyjnych (jednak jest ona bardziej progiem bezpiecznego użytkowania niż celem do osiągnięcia) wynosi 10 MW. Jeżeli testy będą przebiegać pozytywnie, a końcowy raport uznałby je za zakończone sukcesem, rozpoczęte zostaną budowy pierwszych użytkowych reaktorów.

Dążenie do energii atomowej jako głównego źródła zasilania jest celem polityki energetycznej Królestwa Voxlandu. Na chwilę obecną w użyciu znajduje się jedynie jedna elektrownia z czterech. Pozostałe zostały wyłączone z racji na rosnące ceny utrzymania kosztownych rozwiązań z czasów kapitalistycznych i wcześniejszych rządów na Voximie.

W ostatnich miesiącach rozwój nuklearny obejmujący zarówno przemysł energo-wydobywczy, jak i wojskowy przyspieszył z racji na zwiększony nacisk w ich kierunku ze strony rządowej. Atom postrzegany jako jedna z dróg do czystej oraz wydajnej energii, a zarazem o wiele wydatniejsza niż elektrownie wiatrowe czy słoneczne zyskał priorytet w pracach, mających na celu odejście od coraz droższych w eksploatacji oraz szkodliwych środowiskowo paliw kopalnianych. W przypadku broni nuklearnych widziany jest potencjał głównie odstraszający, co wpisuje się w Strategię Bezpieczeństwa Narodowego. Podkreśla się jednak, że aby arsenał atomowy mógł wypełniać to zadanie z powodzeniem, to musi on być nowoczesny i na tyle silny, by potencjalny agresor miał pewność, że w razie ataku na Voxland, ten odpowie niemniejszym uderzeniem.

W związku z przeprowadzonym pod koniec lutego bieżącego roku testem nowej broni termojądrowej, powstałej w wyniku voxlandzkiego programu nuklearnego "Operation Sonneaufgang" oraz kolejnymi, które miały miejsce na przestrzeni ostatnich dwóch miesięcy, presja względem opracowania odpowiednich pocisków balistycznych zdolnych przenosić ładunki nuklearne wzrosła. Ośrodek Badań i Rozwoju Technologii Jądrowej we współpracy z Instytutem Fizyki, Wydziałem Techniki i Innowacji Akademii Wojskowej, a także czołowymi zakładami przemysłowymi oraz zbrojeniowymi, rozpoczął opracowywanie zleconych technologii.

26 kwietnia tj. w sobotę, miał miejsce kolejny test rakiety NW-2 (vox. Nordske Wind, m.w. Północny Wiatr), który został uznany za zakończony sukcesem. Była to pierwsza próba, która po kilku miesiącach prac rozwojowych, została oceniona pozytywnie. Rakieta nie przenosiła ładunku kinetycznego czy nuklearnego, w ramach testów zamontowano jedynie głowice o masach równych tym, które mają docelowo trafić na wyposażenie Sił Strategicznych Królestwa Voxlandu.

Rakieta NW-2

Decyzją Rządu Królewskiego dane techniczne, które nie są uznawane za wrażliwe oraz których posiadanie przez potencjalnego przeciwnika stanowiłoby zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa, są jawne. Tym samym OBiRTJ przedstawia podstawowe informacje dotyczące pocisku NW-2.

S P E C Y F I K A C J A:
R O D Z A J: Pocisk balistyczny pośredniego zasięgu (dre. Intermediate-range ballistic missile, IRBM, vox. Mittelstreckenraket großer Reikweite, MRGR)
M A S A: 33 000 kg
D Ł U G O Ś Ć: 17,55 m
Z A S I Ę G: 11 700 km
P U Ł A P: 1 120 km
P R Ę D K O Ś Ć M A X: 23 Mach (28 200 km/h, 7,83 km/s)
P R E C Y Z J A: 0,48 km

Docelowo rakieta ma być wyposażona ładunek typu MIRV (dre. Multiple independently targetable reentry vehicle, vox. unabhangig cielbarer Mehrfak-Wiedereintrittskorper, UCMW) czyli zawierający niezależnie wcelowane głowice (tj. każda może mieć inny cel ataku, ich uwolnienie następuje na wysokości, która pozwala na ich rozproszenie, tym samym "przygniatając" system anty-balistyczny przeciwnika). Aktualnie trwają prace, które mają na celu zakończenie prac nad głowicą przeznaczoną do użytku w pociskach balistycznych odpalanych z lądu. Oprócz nich w planach są też te, które trafią na wyposażenie okrętów podwodnych oraz bombowców strategicznych.