Pochód dotarł do Domu Króla, bo tak na mowę wspólną można przetłumaczyć Konighaus. Trumna została podniesiona przez ośmiu żołnierzy, którzy powoli wnieśli ją do hallu parlamentarnego. Dotychczas Król przekraczał ten próg zmierzając na posiedzenie, lecz dzisiaj niesiono jego zbalsamowane ciało by spoczęło na widoku gdzie wszyscy poddani będą mogli oddać mu hołd.

Za trumną szedł JKM Krzysztof na równi ze swoją matką, która ubrana była w czerń, a twarz miała zasłoniętą żałobnym welonem. Jej syn kroczył powoli ubrany w mundur Luftwaffe z czarną wstęgą na lewym ramieniu. Na jego barkach oprócz ciężaru jaki spoczął na nim po śmierci ojca, widniały pagony Konigreichmarschalla - symbol zmiany warty na tronie Voxlandu.

Trumna pozostanie tutaj do poniedziałku, gdy to rozpoczną się dalsze uroczystości pogrzebowe, w trakcie których odbędzie się celebra w Katedrze Łaski Bożej, a następnie kondukt pogrzebowy uda się do Karlhaus gdzie ciało Króla zostanie pochowane w Kaplicy Królewskiej rodu von Ribertrop.

W drugim, może trzecim rzędzie, wśród zaproszonych gości i przedstawicieli obcych państw, stał oberhaupt Kotliny Edelweiss. Nie wyróżniał się z tłumu, ubrany elegancko, w długi czarny płaszcz odpowiedni na chłodną, jesienną aurę, z ciemnym garniturem pod spodem i skórzanymi rękawiczkami. Na głowie miał czarny kapelusz, którego rondo rzucało cień na jego twarz. Wszystko w jego postawie zdradzało powagę i szacunek, z jakim przybył, lecz także dyskrecję człowieka, który nie szuka rozgłosu.

Stał w milczeniu, obserwując, jak kondukt powoli przesuwa się w stronę Konighaus. W powietrzu unosił się ciężki zapach mokrych liści i dymu z pochodni, a nad tłumem panowała niemal sakralna cisza. Dźwięk werbli, stłumiony przez wiatr, wybijał rytm marszu, w którym niesiono trumnę z ciałem Joahima II. Błyszczące bagnety straży królewskiej odbijały nikłe światło dnia, a orkiestra wojskowa niosła żałobny motyw.
Oberhaupt patrzył na Króla Krzysztofa I i Królową Matkę Anastasię. Ich sylwetki, otoczone świtą, sprawiały wrażenie niezwykle samotnych. Voxland żegnał dziś nie tylko monarchę, lecz także całą epokę, której był on symbolem.

Choć Joahim II i oberhaupt Edelweiss nie utrzymywali bliskich relacji, łączył ich wzajemny szacunek. W oczach przybysza z południa Mikroświata, zmarły król był człowiekiem roztropnym i godnym, władcą potrafiącym łączyć majestat tronu z rozwagą męża stanu. Teraz, w tej uroczystej ciszy, jego odejście wydawało się czymś więcej niż tylko zmianą warty, było końcem pewnej epoki...

Gdy dzwon Konighaus zabrzmiał po raz kolejny, oberhaupt lekko pochylił głowę. Zimny wiatr poruszył połami jego płaszcza, a w tłumie zapanowało milczenie.

Poniedziałek. Ewidentnie. August de la Sparasan w zasadzie nie miał problemu, by dotrzeć do Voxu na ten jeden dzień, aczkolwiek mimo bycia przedstawicielem (wyłącznym zresztą) dwóch delegacji, nordackiej i kirymskiej na uroczystościach pogrzebowych JKM Joahima II, wolał nie zwracać większej uwagi, by móc w spokoju oddać hołd człowiekowi, który był jednym z trzech założycieli Zjednoczonego Państwa Voxlandu i Westlandu (i nie tylko).

Kiedy w Konighaus zjawił się Król wraz ze swoją matką ostatni obywatele oddawali hołd zmarłemu władcy. Ośmiu żołnierzy podniosło trumnę i powolnym marszem wychodzili oni z parlamentarnego hallu. Po wyjściu ułożyli oni trumnę na działo, które ciągnie było przez wielu żołnierzy. Orkiestra wojskowa zaczęła grać kolejny marsz pogrzebowy, a cały kondukt ruszył w stronę Katedry Łaski Bożej, gdzie miała się odbyć uroczysta Celebra.