Ostatni post z poprzedniej strony:
Jasne, ale będzie wieczorem w poniedziałek wcześniej nie dam rady.Gaetano Kohlmeise pisze: 18 lut 2024, 23:46 @Krzysztof Windsor Czy mógłby Szanowny zrobić podsumowanie aukcji z zaznaczeniem za ile każdy z obrazów został sprzedany ku zaspokojeniu ciekawości gawiedzi?
Nie chce mi się grzebać po postach
Historia produkcji porcelany w stolicy Hasselandu nie jest szczególnie długa. Według zapisków z archiwum miejskiego, około 1890 roku grupa rzemieślników pod kierunkiem niejakiego Scharneya uzyskała koncesję królewską na produkcję porcelanowej zastawy stołowej, jednak po kilku latach fabryka upadła. Z kolei w latach 50. pod patronatem ówczesnego ministerstwa przemysłu utworzono fabryczkę na lewym brzegu Manasthy, ale zbyt ambitne założenia spowodowały, że dość prędko popadła w długi i również nie przetrwała próby czasu.
W bieżącym roku podjęto kolejną próbę. Grupa pasjonatów porcelany, hasselandzkiego i razuryjskiego pochodzenia, uzyskała wsparcie rządowe i otworzyła niewielką fabrykę przy ul. Tilia 2.
"Diana" będzie produkować komplety zastawy stołowej, a także pojedyncze naczynia, w tym także na zamówienie. Klient może opisać, jakich naczyń i elementów potrzebuje oraz w jakich wzorach. W większości będziemy wypuszczać krótkie serie kolorystyczne, w każdej po 3-4 podobne, ale nie identyczne komplety lub naczynia.
Manuela Lausa Torrer żyła w Angemoncie na przełomie XIX i XX wieku. Po śmierci męża, oficera armii królewskiej odziedziczyła kamienicę przy rynku głównym, raptem kilkaset metrów od Pałacu Admirałów. Prowadziła tam salon, w którym często spotykała się śmietanka towarzyska hasselandzkiej stolicy. Gospodyni tych wieczorów, znana w zdrobnieniu jako Torrerita, prędko rzuciła się w wir hasselandzkiej polityki, jej intryg i obozów, które walczyły ze sobą o władzę. Zbudowała wokół siebie grupę, która doprowadziła do upadku prosolardyjskiego premiera Królestwa i zastąpienia go Antonio Inlaertsem, protegowanym "manuelistów".
Zebrała pokaźną kolekcję mebli i dzieł sztuki, które w większości do dzisiaj znajdują się w kamienicy, która mieściła jej salon.
Artystyczna wizja dziewczyny o imieniu Laura Guait, bohaterki głośnej angemonckiej historii miłosnej końca XIX wieku. W Laurze zakochał się Salvador Lamarqe, dziedzic fortuny bogatej rodziny kupieckiej, która prowadziła zyskowny handel morski. Ich relacje napotkały opór rodziny Salvadora, jako że kilku innych członków rodziny Guaitów - mało znaczących sklepikarzy z przedmieść miasta - postanowiło tą drogą, wżeniając się w bogatszy ród, nabrać znaczenia, także politycznego. Lamarq'owie zamierzali poszukać Salvadorowi wybranki z równie wysoko sytuowanej rodziny i ostatecznie do małżeństwa nie doszło, a Laura wyszła wkrótce potem za oficera hasselandzkiej marynarki i wyjechała do Shimontsen.
Tworząca współcześnie, angemoncka grafik wzbogaciła muzeum o dzieło, wzorowane na XVIII-wiecznych opowieściach o podróżnikach-awanturnikach, którzy przemierzali interior hasselandzkiego archipelagu, wówczas bujnie porośnięty lasem, jak nie wprost dżunglą, w poszukiwaniu legendarnego Srebrnego Miasta, w którym każdy dom miał być jednym wielkim skarbcem tego kruszcu. Srebro miało pochodzić z wbijających się głęboko w ziemię kopalń, o których istnieniu mieli wiedzieć tylko miejscowi.
