Voxlandzka Armia Ludowa (vox. Voxlandske Folkesarmee, Armée populaire du Voxland) - zbrojne ramię Królestwa Voxlandu, stoi na straży jego bezpieczeństwa zarówno wewnętrznego jak i zewnętrznego. Silne wojska lądowa, silna marynarka, lotnictwo oraz służby ratunkowe i porządkowe. Zawsze wierni Ojczyźnie.
- Haha, za dużo kryminałów chyba się Herr naczytał - odpowiedziała śmiejąc się. - Jest paczka, jakieś zdjęcie niedoszłej aresztantki i masażer. Ale zanim ona to pytania. - powiedziała rozsiadając się w fotelu i otwierając teczkę. Co my tutaj mamy... Uważnie przeglądała zapisane już zeznania i przebieg sprawy.
- Czy przyznaje się Herr... Nieeee, nie, za wcześnie, by to zadać. - uśmiechnęła się do Joachima i podeszła do niego bliżej. - Dlaczego włamaliście się do Pałacu. Jaki był Wasz cel?
Potwierdzenia otrzymania paczki poprawiło humor Joachimowi. A i przesłuchująca go oficer wydawała się być w całkiem dobrej formie. - Szanowna Pani, już wczoraj mówiłem, że nie włamałem się do pałacu. Po pierwsze, zostałem tam wpuszczony przez jego obsługę, po drugie wizyta ta zakończyła się na wręczeniu kebaba voxlandzkiemu dziedzicowi. Nikt nie ucierpiał, nic nie ucierpiało. No jakie włamanie? - wyrzucił z siebie całkiem sporo zdań.
- Co to za paczka i dlaczego tam jest masażer? - roześmiał się. - No proszę mi ją wręczyć czym prędzej, muszę rozpocząć wykonywanie podkopu - nie dawał za wygraną - żartując, chcąc otrzymać już swoją własność.
- Szanowna Pani - tracił powoli cierpliwość i w tym momencie chyba nawet to pokazał - a może przyprowadzimy tego Emila i jego wypytamy jak to właściwie było? No ja nie czułem się, żebym do Pałacu się włamywał. - zatrzymał się na chwilę. - Kto w ogóle zawiadomił ochronę? - zapytał.
Po raz kolejny zapytano go o cel. - Dostarczyliśmy kebaba Księciu Krzysztofowi - tak to się zakończyło. - Gdybym spotkał Królową, to wtedy zaprosiłbym ją na koncert Mandaryna - odpowiedział całkiem szczerze i dodał - ale i tak żaden z Voxlandczyków tam nie przyszedł - powiedział z małym rozczarowaniem.
- Macie rozkaz uznać mnie za winnego? - dopytał na koniec.
Pan Emil, został już przesłuchany... - tłumaczyła oficer - Kto zawiadomił ochronę, nie jest w tym momencie najważniejsze. - powiedziała przez zęby lekko zirytowana.
Nie odpowiedziała na ostatnie słowa i pytanie. Popatrzyła tylko gniewnie i zapisała coś w teczce, po czym wstała i wychodząc powiedziała: - Nie chce Herr ze mną, to może koledzy pomogą...
Dwoje strażników, którzy na pagonach mieli jedne z niższych milicyjnych stopni stanęło za Joachimem i z obydwu stron mocno ścisnęli go i podnieśli z krzesła. Zaczęli go wręcz ciągnąć po podłodze zmieniając co chwilę tempo chodu z szybszego na wolne. - Nie stawiać oporu - będziemy musieli użyć siły! Warknął jeden do potykającego się przez cała tę sytuację Joachima. Zaprowadzili aresztanta do innej celi. Ta niestety nie miała okna, korytarz, którym przechodzili również nie posiadał żadnego wyjścia na świat. Wprowadzili, lekko rzucając go do środka, rozkuli z kajdan i do środka wrzucili wspomnianą paczkę i gruby koc. - Przyda się! Krzyknęli zza drzwi. Faktycznie w celi dość zimno i można było też odnieść wrażenie, że i wilgotno.
Na podłodze leżał długopis, a pod nim kartka. Zawierała ona pytania o ostatni kryzys dyplomatyczny, m.in. O motywy ataku i podszywania się pod organy państwowe. Pod nią leżał ładniejszy papier urzędowy Trybunału Królewskiego.
Zauważył, że przesłuchujący go oficerowie tracą kontrolę nad sobą. Być może właśnie z tego powodu, że tak na dobrą sprawę nie mieli mu czego zarzucić. Gdyby chociaż zabrał tę różę z pałacowego ogrodu, mogliby mu zarzucić kradzież, nie zrobił nawet i tego.
Dostał kartę z pytaniami, które go nieco rozśmieszyły. Pojęcie kryzysu dyplomatycznego było według niego mocno naciągane.
Jeden ze strażników stał przy kratach i pilnował go.
- Wyobrażasz to sobie, że zrzucają na mnie winy włamania i uważają, że wywołałem kryzys dyplomatyczny? - parsknął, wyrażając swoje niezadowolenie. - A wiesz... - przysunął się do krat - że jako jedyni przesyłaliśmy Wam życzenia z okazji uzyskania niepodległości? - wymieniał - Zorganizowaliśmy wydarzenie kulturalne wypełniając założenia traktatowe o współpracy.
- A ten domniemany atak? - widział, że wzrok strażnika wymusza uzupełnienia w tym temacie - na pewno posiadacie tajne dokumenty, które to wyjaśniają - powiedział enigmatycznie.
W tym wszystkim, jako Szef Departamentu Dyplomatycznego zauważam potrzebę rewizji umów międzynarodowych - w tym chociażby Przymierza Narodów, które nie zareagowało ani w temacie "roszczeń voxlandzkich (lub edelweisskich)", ani w późniejszych wydarzeniach junty mających miejsce w Kotlinie - to ostatnie zapisał akurat na pozostawionej mu kartce papieru.
Strażnik wyrażał swoje emocje tylko poprzez wrok. Raz czy dwa wycedził - nie wolno mi z panem rozmawiać tak swobodnie... Później odebrał od Joachima kartkę i szybko na nią spojrzał. - Nie będą zadowoleni. Jena kopia pójdzie do JKM... - odpowiedział i poszedł zanieść gdzieś papier.
Rankiem strażnicy rutynowo zaaczeli dzień. Joachim znów znalazł się w pokoju przesłuchań. Tym razem wszedł do niego trzeci już oficer, który zaczął od słów: - Proszę, proszę... Walczą o Pana. Ponoć wydzwaniają żeby Herr wypuścić.
- Mam nadzieję, że ostatnie dni minęły dobrze. Nie wygląda Herr na poturbowanego... - kontynuował oficer. -Nadszedł ten długo wyczekiwany dzień - roześmiał się - Czy chciałby Herr spędzić w naszym królestwie jeszcze trochę czasu? Znaczy czy przyznaje się Herr do... - wyciągnął z teczki kartkę - wywołania kryzysu dyplomatycznego, działania na szkodę państwa i naruszenie zasad wynikających z pesona non grata?
Joachim popatrzył jakby z politowaniem na kolejną kartę papieru z zapisanym na niej przyznaniem się do winy. - Pozbywacie się najbardziej wartościowego partnera do współpracy międzynarodowej i z tego powodu musicie uciekać się do aktywności w państwach trzecich, gdzie przedstawiciele Waszych władz służą innym władcom. - powiedział ze złością, gdyż powoli kończyła mu się cierpliwość. - Obrażają Was, a Wy nadal do nich wracacie. - dodał już zrezygnowany.
Cargalho męczyło już ciągłe doszukiwanie się wrogich zamiarów wynikających z jego działań. Choć Voxland pogrążał się w aktywnościowym kryzysie, nadal był partnerem dla Kotliny Edelweiss, którą reprezentował. Nie potrafił zrozumieć, dlaczego przedstawiciele Królestwa woleli przekreślić wizję współpracy, zamiast dać jej szansę realnie zaistnieć.
Na pewno bardzo nudzi Ci się w więzieniu, dlatego piszę, by przekazać Ci najnowsze ciekawostki. Opowiedz, co robicie w ciągu dnia? Czy wychodzicie na spacerniak? Czy już grypsujesz? Czy masz tatuaże na knykciach?
Z najciekawszych wiadomości muszę przekazać Ci, że ... mam pewne przypuszczenia, że Herr Neumann może nie być ojcem dziecka! Po pierwsze poszłam do szpitala i wyciągnęłam tajne akta zdrowotne, z których wynika, że Herr Neumann ma niski poziom testosteronu i poddawał się jakimś zabiegom w Bialenii, a sam dobrze wiesz, z czego słyną bialeńskie zabiegi. Tymczasem do Isabell przychodziło wielu gości. W tym ... Dziedzic Oberhauptowski!
Niestety w kwestii zeznań Leszka nie mogę ci za wiele pomóc, gdyż boję się, że znowu trafię do więzienia. Nie można już nikomu ufać... Takie nastały czasy.
Przesyłam Ci natomiast kolejne najpotrzebniejsze przedmioty:
- Kolejne zdjęcie w najnowszej kreacji domu mody Nadel, tym razem w bieli:
- W Lwiej Aptece zaproponowali mi taki żel na otarcia, gdyż ponoć potrzebujesz:
Czy Herr Oberhaupt zażądał już twojego uwolnienia? Bo jeśli nie, to trochę dziwne.
