Siedziba Pary Królewskiej, tutaj mają miejsce najważniejsze wydarzenia w historii Królestwa. To jest też jego polityczne i tożsamościowe serce, które prężnie bije ku chwale państwa. Wszelkie potrzebne sprawy, w których pomóc lub zadziałać może tylko Monarcha należy kierować tutaj.
Pałac Królewski w Voxie jest główną rezydencją królewską. Pełni ona oficjalną siedzibę monarchy. Budowla charakteryzuje się monumentalną, trójkondygnacyjną fasadą o doskonałych proporcjach. Środkową część gmachu wieńczy potężna, ciemna kopuła mansardowa z dekoracyjnym oculusem (okrągłym oknem), która nadaje całości dynastycznego charakteru. Główny portyk wejściowy wsparty jest na rzędzie kunsztownie rzeźbionych kolumn w porządku korynckim. Symetryczne skrzydła boczne zdobią rytmicznie rozmieszczone, wysokie okna z dekoracyjnymi gzymsami i naczółkami, a całość wieńczy balustradowa attyka. Pałac został wzniesiony z piaskowca o ciepłym, piaskowo-beżowym odcieniu, co w połączeniu z ciemnoszarym, grafitowym dachem tworzy dostojny, a zarazem elegancki kontrast. Obecny wygląd pałacu nadała mu przebudowa, która została dokonana w 1880 roku. Wcześniej pałac był znacznie mniejszy i pełnił funkcję dworku. Neoklasycystyczną przebudowę zaprojektował Antonio Hes. W najwyższym punkcie pałacu – na szczycie monumentalnej kopuły – dumnie powiewa Flaga Królestwa Voxlandu.
Wnętrza Pałacu Królewskiego o kwintesencja XIX-wiecznego przepychu, wzniesionego na chwałę królestwa.
Sala lustrzana (Spiegelhalle) to absolutny unikat na skalę Pollinu. Jej sufit kryje niesamowitą historię. W 1950 roku artysta Jan Spiegiel wykleił sufit oraz jeden z żyrandoli ponad milionem pancerzyków żuków, których skorupki naturalnie mienią się głęboką, szmaragdową zielenią.
Klatka schodowa. Wejście do pałacu zapiera dech w piersiach. Monumentalne schody wykonane są z białego marmuru z Carrary, a balustrady z zielonego marmuru. Całość otaczają potężne pilastry.
Salon imperialny to miejsce gdzie przyjmowani są nowi ambasadorzy i udzielane są audiencje prywatne audiencje. Wnętrze zdobią wspaniałe gobeliny oraz złocone meble w stylu empire, które emanują powagą i surową elegancją.
Budowla kryje w sobie znacznie więcej wspaniałych wnętrz. Poza reprezentacyjnymi pokojami kryją się w pałacu biura dworu królewskiego oraz prywatne apartamenty, których nikt poza administracją i najbliższymi gośćmi Króla nie zobaczył. Pałac Królewski jest dostępny dla zwiedzających w sierpniu, kiedy to JKM zazwyczaj wyjeżdża do innych rezydencji na urlop wakacyjny.
Burg Drakonnest to zamek należący do obecnej Rodziny Królewskiej. Wzniesiony w XVI wieku był gruntownie przebudowywany w kolejnych latach. W XVIII wieku utracił swoje znaczenie i popadł w poważną ruinę, co spowodowało, że gdy w połowie XIX wieku zaczęto ponownie myśleć o wykorzystywaniu budowli podjęto decyzję o częściowym wyburzeniu starych części. Było to o wiele tańsze przedsięwzięcie niż próba odbudowy zniszczonych elementów zamku. To co udało się odratować jest do dzisiaj jego częścią, jednak większość północnej strony jest jedynie efektem inspiracji gotyckim i renesansowym budownictwem. Zamek znajduje się na wzniesieniu, co czyni go trudniej dostępnym i podnosi jego majestatyczność. Kiedy zejdzie gęsta mgła zamek wydaje się pływać w niej. Zamek wchodzi w skład budynków reprezentacyjnych, które Rodzina Królewska wykorzystuje do pełnienia oficjalnych funkcji pomimo prywatnego charakteru. Chętni mają możliwość jego zwiedzania w okresie jesienno-zimowym, gdy oferuje on przepiękne widoki na pobliską okolicę. Znajduje się tam też stała wystawa części Królewskiej Skarbnicy jak niektóre z diademów, koron, mundurów czy szat. Możliwe jest również zobaczenie apartamentów państwowych, części prywatnych oraz podziemi wraz z okazałym dziedzińcem. Niezwykły dziedziniec zachwyci nie jedną osobę. To tutaj organizowane są wydarzenia takie jak koncerty, kino pod chmurką, a także wizyty państwowe, nadawanie sztandarów jednostkom. Wnętrza również nie wieją pustką, drewno na ścianach czy ogromne przestrzenie największych sal. Warto zaznaczyć, że zamek jest spójny stylistycznie, co jest unikatem, na tak wiekową budowlę.
Glottenstead House to mieszczący się w Augueany neoklasycystyczny pałac wybudowany w XIX wieku. Od dawna spełniał siedzibę arystokracji. Był jednym z kilku w Królestwie "Domem Otwartym", gdzie rodziny posiadające go urządzały tam częste bale. W okolicach XX wieku, przejęty został na własność korony. Pałac miszczący się na wyspie dziś jest główną siedzibą Księcia Drawskiego. Budynek zachwyca swoją symetrią i neorenesansowym stylem. Mieści się on na wyspie na rzece, co wyróżnia go spośród innych budowli. Front budynku zdobi potężny, arkadowy portyk z kolumnami, nad którym znajduje się elegancki, balustradowy balkon. Ponad dachem pałacu góruje charakterystyczna, biała, ażurowa attyka z masztami flagowymi. Frontowe skrzydła pałacu są flankowane przez dwa potężne, wiekowe drzewa, które naturalnie domykają przestrzeń i dodają miejscu kameralności. Pałac słynie głównie z wielkiej balowej sali.
Rodzinna posiadłość Rodziny Królewskiej. Wybudowana w 1878 roku według projektu Grega Andwehra jest wzorowana na architekturze starovoxlandzkiej i została zakupiona przez dziadka JKM Joahima w połowie lat 60 ubiegłego wieku. Od tego czasu pozostaje w rękach rodziny Króla. W kulturze masowej Werdenhoff House był wykorzystywany wielokrotnie jako wygląd zewnętrzny arystokratycznych rezydencji, nawiedzonych dworów czy nawet luksusowego szpitala psychiatrycznego. Wnętrze pozostaje jednak w większości nieznane szerszej publice ze względu na prywatny charakter rezydencji. Odróżnia to ją od Pałacu Królewskiego czy Pałacu Księcia Drawskiego. Wraz z Goethinger Court pod Królewskim Miastem Vox, posiadłość jest jedną z trzech prywatnie należących do Rodziny Królewskiej, a nie państwa.
Jego Królewska Mość Kristof I umożliwił sfotografowanie kilku sal na potrzeby stworzenia spisu królewskich rezydencji. To pierwszy raz kiedy szersza publika będzie mogła zobaczyć jak wygląda wnętrze tej rezydencji. Pomimo surowego wyglądu środek skrywa wspaniałe, bogate wnętrza, lecz jednak znajdziemy tam pokoje nieco bardziej "domowe".
Goethinger Court to trzecia rezydencja należąca prywatnie do Rodziny Królewskiej, a do państwa. W obecnej chwili jej właścicielem jest HM Kristof I. Zanim znalazła się ona w prywatnych rękach Windsachenów była przez 150 lat dom zamożnych właścicieli jednej z fabryk w Królewskim Mieście Vox, pod którym właśnie się mieści. Uznano, że przedmieścia stolicy to idealne miejsce, aby urządzić tutaj monarszy dom inny niż wszystkie. Podczas renowacji domu postanowiono nie zmieniać układu głównego budynku, aby nie niszczyć jego kameralnego charakteru. Zamiast tego połączono go przeszklonym łącznikiem z przylegającym, starym budynkiem stajni. Dawną wozownię i boksy dla koni przekształcono w wielki, wysoki aż do dachu salon z odsłoniętymi drewnianymi belkami stropowymi i gigantycznym kominkiem. To jedyne nowoczesne, większe pomieszczenie w domu, które służy rodzinie jako miejsce wspólnych spotkań i wieczornych seansów filmowych. to najbardziej "normalny" dom królewski. Nie ma tu żadnej straży w uroczystych mundurach – bezpieczeństwa pilnuje dyskretny system monitoringu i kilku ukrytych w okolicy agentów. Wokół domu działa w pełni funkcjonalne gospodarstwo: rodzina królewska hoduje tu konie sportowe, organizuje lokalne zawody jeździeckie oraz uprawia ziemię. To miejsce, gdzie królewskość ustępuje miejsca pasji do natury i prawdziwemu, niespiesznemu życiu rodzinnemu. Tutaj też starsi członkowie rodziny mogą w spokoju spędzić swoje ostatnie lata życia. Dla zachowania prywatności zdjęcia wnętrza nie zostaną upublicznione.
Karlhaus znane jest jednak głównie jako stara siedziba rodu von Ribertrop. W 1183 roku ówczesna głowa rodu, Konrad, otrzymał Karlhaus oraz okoliczne ziemie od Księcia Kralku Krzysztofa II. W 1439 roku ówczesna głowa rodu, Karl von Ribertrop, postawił dwór, później wielokrotnie przebudowywany. Obecny kształt dworu utrzymuje się od 1763 roku. W mieście znajduje się też kaplica rodowa, w której został został złożony JKM Joahim II. Obecnie miasto na mocy testamentu Joahima II pozostaje własnością JKM Królowej Matki Anastasii.
Budowla zachwyca swoją symetrią, wyrafinowaną formą oraz unikalną dekoracją sztukatorską. Frontowa elewacja opiera się na planie prostokąta z trzema wyraźnie wysuniętymi ryzalitami. Środkowa część budynku jest trzykondygnacyjna, ujęta w monumentalne pilastry i zwieńczona charakterystycznym półkolistym szczytem. Nad nim, na postumentach, znajdują się cztery rzeźby figuralne będące alegoriami czterech stron świata. Pałac wyróżnia się ciepłą, ugorowo-pomarańczową barwą ścian, która idealnie współgra z białymi elementami dekoracyjnymi oraz zielonkawym odcieniem dachu. Ze względu na zupełnie prywatny charakter nie ma zdjęć wnętrza.
