A Salomon odrzekł: «O Panie, Boże mój, Ty ustanowiłeś królem Twego sługę w miejsce Dawida, mego ojca, a ja jestem bardzo młody i nie umiem rządzić. Ponadto Twój sługa jest pośród Twego ludu, który wybrałeś, ludu mnogiego, którego nie da się zliczyć ani też spisać z powodu jego mnóstwa. Racz więc dać Twemu słudze serce rozumne do sądzenia Twego ludu i rozróżniania dobra od zła, bo któż zdoła sądzić ten lud Twój tak liczny?»

Jezus opowiedział tłumom taką przypowieść:
«Królestwo niebieskie podobne jest do skarbu ukrytego w roli. Znalazł go pewien człowiek i ukrył ponownie. Uradowany poszedł, sprzedał wszystko, co miał, i kupił tę rolę.

Dzisiejsze I czytanie stawia nas przed przejmującą sceną z Księgi Królewskiej, w której młody Salomon staje w obliczu bezgranicznej obietnicy Boga i spośród wszystkich możliwych dóbr nie prosi o długie życie, bogactwa czy pokonanie wrogów, ale o „serce rozumne” – dar odróżniania dobra od zła.
W mikroświecie, którego problemy czasami są podobne do "reala", a czasami swoiste i unikalne, postawa młodego króla przypomina nam, że prawdziwa mądrość nie polega na posiadaniu gotowych odpowiedzi na wszystko, lecz na pokornej gotowości do słuchania i kierowania się Bożym głosem w codziennych wyborach. Prośba Salomona staje się pytaniem skierowanym do każdego z nas: o co prosimy Boga, gdy stajemy przed Nim sam na sam w rozmowie? Zaprośmy dziś Chrystusa do naszych codziennych decyzji, i tak jak Salomon miejmy odwagę przedłożyć mądrość serca i Bożą sprawiedliwość ponad przemijające obietnice tego świata, realnego bądź wirtualnego, bo tylko to, co zbudowane na Bożej mądrości, daje naszemu życiu trwały fundament.